Adı Aşk Bu Eziyetin

hesap sorar gibi yakama yakışmış bir illet

boğazıma düğümlenmiş bir hıçkırık kadar acıtır.....

kimi suçlayayım; dert benim,kanayansa sol yanım ...

çocukken kanayan yanım dizimdi

anneme koşmuştum .

şimdi!!!

şimdiyse kanayan sol yanım

kime gideyim?

annem kucak açsa yine

öpse geçer mi bu acı?

diner mi bu sızı ?

babama şikayet eder mi biri ?

kulağımı çeker mi yine?

ders alır mıyım bidaha olmayacağını bilerek

kurtulurmuyum bu suçluluk duygussundan

peki ya sonra sonra diner mi?

geçer mi?!!!!!!!!

ahh ahh!!

çocukken yaşamak güzeldi

her hatanın telafisi gösterilirdi

şimdi kime gideyim?

kulağımı çekseler keşkee!!

annem sarılsa yine

umut dolu bakışlarını esirgemeden

ahh çocukken ne kadar kolaydı acıyı yaşamak !!

her acıdan bir pay çıkarır

yada doğruyu öğrenirdik,görürdük..

şimdi acının ta kendisine vurulduk!.

adını sanını duymadığımız bir büyüydü

şimdiyse ta kendisi olduk..

adı aşkk bu eziyetin..

sonunu bilen yok...