Adı Konulmuş Bir Şiir

/bittiğini sandığım bu cümleler

kaç kez bitirildi bir yerlerde, birilerinde/

bu sessizliğin boşluğa tünediği gecelerde

kaç kere eskidi duvarlar ellerimde

okunmamış şiirler bile

kaç kere

ikinci el bir vicdan arıyorum

içime yeni geliyor bu bende ki

sanki hep denizim, vuruyorum bir yerlere

kıyılarım desen hep saflık

eskitilmiş bir hayal, köreltilmiş bir çift el istiyorum

düşündükçe üşüsün düşlerim

üşüsün her yazmak istediğinde ellerim

dedim ya ben sanki denizim

istemiyorum adı konulmuş kıyılara vurmayı

istemiyorum her defasında unutulmayı

bir gece seyrime konuyor

bileğimde zaman durmuş, bileğimde yıldızlar ölmüş

üşümüş gecenin de elleri

düşündükçe eskimiş

kullanılmış gece

köreltilmiş içindeki mavisi bile

bu geceyi alıyorum içime, tüm kullanılmışların ötesinde

defalarca okunmuş

defalarca unutulmuş

tam içime göre

sanki ben gökyüzüyüm şimdi

adı konulmamış, ucu bucağı olmayan sokaklarımın

kıyısı saflık olan deniz halim ölmüş

yıldızlar bileklerimde büyümüş

/yeniden unutulmak için

yeniden hatırlanmış içim/

ekim2014