Adı Yok Bu Yalnızlığın

Soğuk savaşların ortasında kala kalmışım

Miğfersiz,kalkansız ve korunaksız

Yaylım ateşlerine tutulmuşken

Yana yakıla soğukluğun da

Ne bir ağaç ardı

Ne bir hendek yanı

Ne de sığınacak bir yürek içi..var

O bilmesede ben biliyorum,

Göğüs gererken sonsuz düşmanıma

Kırıyorum esaretin paslı zincirlerini

Söküyorum bir bir çivilendiğim çarmıklarını

Ve tüm tutuklu kaldığım süslü kafeslerini

Artık yürümüyor koşuyorum

Aldırmadan solumdan geçen kurşuna

Veryansınlar etmeden yokluğuna

Durmadan ilerliyorum

Yağmur misali yağan ışıkların doğrultusunda

Yani bile bile karşı saflara

Adımlarım ölüm olsa da..

Koşuyor

Koşuyor

Koşuyorum!

İstemem gelme yangınlarıma

Ellerimi tutma yalanlarınla

Sarma da

Yıkmışken tüm duvarları

Aşmışken yolları

Sakın beni yorma

Adı yok bu yalnızlığımın.

28-06-2006 İZMİR