Adilse Ölüm İşte Meydan

Başım göğsünde

Kalbin türküler söylüyor

Bir elin elimde

Diğer elin saçlarımı okşuyor...

Ne olur dursun zaman

Adilse ölüm işte meydan...

Türkülerin en güzeliydi

Kalbinde duyduğum

Kadınımın elleriydi

Büklüm büklüm sokulduğum...

Korkusuzluğun doruğundayım o an

Adilse ölüm işte meydan...

Kalbinden geçen herşey kulağımda

Seni koklar seni duyarım

Yürekli bir kadındın yatağımda

Ellerini öper dudaklarını saklarım...

Bir tek sensin vazgeçilmez olan

Adilse ölüm işte meydan...