Adımız Kalsın Diye

sustuk bir kere, o şarkının o sözüne

içimize saklandı yoksunluğun, geçmiş zamanı

silmek istedik

düşürdük tüm bize gelen cümleleri

dilsiz olduk

dudaklarımızda buruşurken harflerimiz

anlatamadık ki

ki böyle tarifsiz

ki böyle kaçak iken bizden

hayallerin ucu tutuştu

kıyametten önce

yağmuru göç ülkenin mahzenlerinde

belki yandık

belki kömür karası mektuplar yazdık, saklanıp köşe bucak

zulasından iklimin

is koktu

sokağın yediverenleri

renklerini ağartırken ateşimiz, kibrit alevi misali

soluğumuzda son dem

suretimiz kalsın diye gölgelere

nefesimizi parçaladık

lodos sürerken fermanını şehrin bacalarına

bir iki harf bıraktık

kaybolmasın diye

ismim

isminle sevişirken o boşluğun baş döndüren korkularında

adımız kalsın diye...