Adını Koyamadığım

İçimde bir şey var,

adını koyamadığım.

Hayranlık desem değil,

dostluk desem sığ kalıyor.

Her sohbetinde

aklım biraz eksiliyor,

içimden bir çocuk çıkıyor—

haylaz,

ilgiye aç,

sınır bilmeyen.

Sonra yanından ayrılınca

kendime kızıyorum:

“Aptallaştın,” diyorum,

“fazla yaklaştın.”

Oysa bünyem

günlük bir doz seni istiyor.

Seninle nefes alıyorum,

seninle doyuyorum.

Kitap okurken

gözlüğünü çıkarışın—

ve o gözlerde biriken yorgunluk…

ona müptelayım.

Hayatının tüm evrelerini bilmek istiyorum,

anılarını, kırılma noktalarını.

Aynı zamanda

senin her şeyini:

kavgalarını, korkularını,

yarım kalmış hayallerini,

en saçma hâllerini.

Uyuyuşunu,

hastayken susuşunu,

sevmediğin yemekleri…

İçimde bir şey var,

adını koyamıyorum.

Yanında

hem huzurlu

hem biraz aptal hissediyorum.

Ama sensiz de

olmuyor.