Adını Unutan Her Şey

bana hiçbir gövdeyi taşımayan

bir rüzgâr verin,

bir de ismi olmayan bir şehir.

çünkü en sessiz intihar

bir anının içinde gerçekleşir.

bil ki,

her insanın kalbinde

gömülü bir göç vardır.

adını duymadığı

ama her gece

başucuna gelip çadır kuran.

bir kırlangıç,

gövdesine benzeyen bir gökyüzü arıyor.

ben, ışığı olmayan bir odada

kendi kendini kaybeden haritayım.

yüzümü hangi yöne çevirsem,

arkamda bırakılmış bir ses var.

hiçbir saat doğruyu göstermez.

çünkü zaman,

göz kapaklarımızın altında yaşayan

karanlık bir organizmadır,

dönüp durur,

biz unuttukça

bizi ezberler.

her insan,

bir başkasının ölüm biçimidir aslında.

ve bazı sesler,

kalbin içini,

bir eski kilise duvarı gibi oyar.

düşünsene,

yokuş aşağı yuvarlanan bir kan lekesi,

dizlerinden öpen sokak lambaları,

ve sesini bildiğin halde

çağıramadığın tek bir yüz.

insan dediğin,

kırık bir aynanın

kendinde kalan parçası kadar tamam.

geri kalanı,

başkalarının ceplerinde unutulmuş

eşyalar gibi kayıp.

acı dediğin şey,

küf tutmuş bir takvim yaprağına

gizlice işlenen tarihten başka bir şey değil.

bir gece,

saçlarını kendi boynuna dolayan

bir kadın gördüm.

her teline

kendi terk edişini yazmıştı.

ben,

suya bırakılmış

bir aynanın yüzüyüm artık.

kendi suretime dokunsam

parmaklarımdan kırılmaya başlar

bütün aşklarım.

hiçbir yıldız bana ait değil.

ama hepsinin ucunda biraz külüm var.

anlıyor musun?

düşmek,

yerçekiminin değil,

anıların icadıdır.

hiçbir gökyüzü

beni üstüne almaz artık.

göz kapaklarımın arkasında

kendi kendine çürüyen bir ev

ve tavanında

annesiz bir çocuk salıncağı.

anlıyor musun?

hiçbir şey kaybolmaz.

bazıları sadece

yer değiştirir:

acı, hatıra olur.

isim, suskunluğa dönüşür.

ve insan,

kendi unutuluşunda çoğalır.