Adressiz Mektup

Sevisi ölgün bu dünyadan

Sen geçtin sevgili

Ben geçtim

Biz ki, toplamıydık kehribar bir hayatın

Rotasız bir kasırgaya tutulduk ansızın

Koptuk birbirimizden, hiç nedensiz

Eksilen y/anımızın çokluğuyla

Aramıza giren boşluğu

Bir daha dolduramadık

Seni bilmem, ama...

Tutku sendromuna yakalandı belleğim

Bitimsiz bir kitabın hıçkırığında

Anlatılamayan sofistike düşlerin

Cephesini andırıyordu yüzüm

Gözkapaklarımın kıpırtısında

Ve sabahsız gecelerin seyirgen sancısı

Üniformasını yırtıyordu postmodernitenin

Uzuvları bir bir diriliyordu

Tanınmayan tarihin

Tarihin, diyorum, sevgili

İç surlarından geçiyorduk

Gökyüzü hala kızıldı

Biz hala kendi özgür yasamızla

Ve el eleydik...

Şimdi mi?

Ah, bir yanımız susuz Fırat çığlığı

Bir yanımız solgun İskandinav sarısı

H. Korkmaz, yıl 10/24 Sthlm