Adressiz Yolcu

koştuğum bir vedanın içinde

takvimsiz sürek avıyım

tüm dillere aykırı bir yorumla

ev çiçeğinin ölümü...

aramak unutulan bir imaydı

dudağının ucundan tufan

soğuk yağmuruyla ilk ve son yalanı

bölüşülmemiş rüyanın...

ve bu keşmekeş içinde eskidikçe

yenilenir şarkımızı

anlamaz olur yıldızlar

evler şaşkın nefesler suskun...

ağustos sonlarıyla karıştırırdım

peyzajsız gidişini

vakti yakın uğurlamalara

ağaçların bile karnı tok nedense...

gecenin sonunda sordum kendi kendime

niçin sonunda sorduğumu en başta olanı

gecenin sonunda yanıtsız...kuşlar bekliyorum

sabah dağlarına süresiz mevsimler müjdeleyecek...

şehire baktığım anlar gibisin hep

hem her şey var hem hiçbir şey yok

ve sokaklarında eksiksizleşir yalnızlığım

ve herkes tanıdık bir ben yabancıyım...

ömür abartısıyla ölüm sadeliği arasında

arada bir yerde işte bir ara sokak bir kitap arası

bir kapı aralığı... yazılması unutulmuş ama adı dillerde

söyleyeceğim bitirdiğimde bu şiiri...

balkonda ayağı kırık sandalye...sessizliği bozan çıtırtı

yaz mutsuzluklarına deva olmayan çay sohbetleri

birbirine gömülü binalardan medet uman adressiz yolcu

hepsi benim gibi...hepsi hiçbiri...