Adsız

çil çil bir kötülüğü anardım sanki saçlarına bakmakla

evimizin önünde arka sokağı yalnızlığımın

erguvan ağacı bakımsız olurdu hep nedense

aşağıda ara yerlerde çocuk sesleri

kadınlar kocalarına hazırlanıyorlar

sanki kaderlerine hazırlanıyorlar

bense bir kötülüğü anar gibi düşleniyorum

saç tellerinin rüzgara direnen uçlarıyla

seni anacak bir ad kalmamıştı

bütün adlarını yasakladın benden de öteye

kavmine yalnızlığımın

pul pul yıldızlar dökülürdü histerilerime

isimsiz kalırdın gene de yüreğimde

sen adsızsan yüreğim de sessiz

sen uzaksan yüreğim de uzak

koylarına utançlarımın

sen olsan sensizliğin de bir anlamı olurdu

utançlarımın da...

denize nazır bir acıyla başlardı ağrım

sadece bunun adı olurdu

sıcak bir pazartesiden geriye kalan

adsızlığının...