Ağaç Bacaklı Çocuklar

ağaç bacaklı çocuklar

siz ki büyük bir umudun kısa kalmış uzvusunuz

siz ki karıncalara kıskançlık edersiniz yuvalarına koşarken

bir birine denk olmayan başka bahçelerde

ilk adaletsizliğini dayatırdı yaşamak

siz denk düşünürdünüz

dört parçaya bölünmüş mevsimleri giydirmek için göğe

terzilerin metrelerinden korkardınız

büyük ve ulaşılmaz metrelerinden

uzadıkça uzardı paçalarınız

boşluğun ölümlü ayakkabısını giymek yakışmazdı size

bahçelerin çitlerinden korkardınız ağaçların dallarından

taşın ağırlığından ve inadından uçurtmaların

size acıyanların korkularından daha büyük değildi korkularınız

onlar çürümüş bedenlerini toprağa teslim edebilirler

ama nefes alıyorken kuyruğunu terk eden bir kertenkelenin

yaşama azmine sahip değiller

bu orman gözlerini yumduğunda

sisler hediyesini esirgeyen sabahın çocuğuna verecek

sürüngenler toprağın sıcaklığını bilmez

yada eğilmezler hemen öyle güneşin önünde

değdiği yerin şeklini alan karanlığı giyerler

sen benim kusurlu yanım

sen benim en güzel eksikliğimsin şimdi

öyle olmasaydı bu kadar kirlenir miydi dünya

üstümüze koşanların ayağında.