Ağdırma

Liyakatinde saf tuttuğumuz

Sadakatiyle uyuduğumuz

Ağır basar en naif yanımız...

Yaslasam başımı

Usulca dalıp iki kirpik arasına

Göğü indirir

Mesel engizisyonların kâgir yollarına

Yağmurun gözlerinde süzülür yüzü

Sebil hıçkırıklar düşer toprağın bağrına

Bakarım öylece

İki kaş arasına mevzilenmiş hedef gibi

Tanırlar şakağımızdaki dövmeden bizi

Kaç zamandır makyajlı

Kılıç yutmuş başak

Çarpmayan kalp

Dağlardan kovulan ceylan

Ellerimi mesken edinmiş saydıklarıyla yaşar

Değişemedik düşlerimizi...

Sessizliğin ruhuna yığılır saçların

Ansızın dolanır mecramın alacasına

Tartamam

Hangi yanım gün hangi yanım gece

Anlamam...

Kendini tekrarlar ateşin yanakları

Okşar çocuk

Eli yandıkça sayıklar

Herkes için değildir acılar

Herkes için değildir acılar...