Ağır Ölüm

adım adım gelirim en çok yanına

kaldıramıyorum bacaklarımı öteye

kalbime ağırdan anlatabilirim seni sevdiğimi

öyle hemen söyleyemem,

korkarım kalbimin kalbine inmesinden.

marifet saysam da seni sevmemi

öyle dili boşluk yapıp anlatamam orada burada

en fazla gözlerimi doldururum

sadece sana ağlamalık

kusur saydığımda olur

acırım tenime

dokunuşundan mahrum ölümlük.

telaffuzu zor bir cümle seni sevmek

bin tekrardan sonra belki becerebildiğim,

yol üstünde kalbimi doyurmak gibi değil

ayak üstü değil,

tıka basa doldurmak gibi kalbimi seni sevmek.

müsait zamanlarda sevmek gibi değil

bir sevişmelik bakıp çıkmak değil,

engelli koşmak gibi,

her takılış da kalkıp daha aşkla koşmak gibi.

kalbimi avucumun içine alıyorum gelişlerim de

her yanına gelmeye uğraşım da

sesi çok çıkıyor kalbimin

çünkü edepsizce seni seviyorumları hoş değil

ben hep utanıyorum yüzümden

benden güzel yüzünü görünce.

adım adım gelirim yanına

uçuramıyorum çünkü ruhumu

anca yükseklerden bırakırsam öyle öğrenebilir seni

ölürse birkaç kez ayaklarını dibinde

öğrenir işte senin uçuran mükemmelliğini.

yok olurken ulaşırsam da

sana baktığım gözlerimi ilahi saysam da

ismini hatırlayan kafamın içinde cennetler kurulsa da

liman kenti kalbine yanaşamadan

kırık yıkık kalbimle

yine de yavaştan

ağır ağır dedim ya

korkudan,

soğuk bakmandan

git demenden,

işte öyle demenden,

işte bu yüzden,

ağır ağır severim seni,

ağır ağır ölüm derim buna.