Ağıt Katlama Sonatı

Trenleri yağmurla gelen kasabanın

kuru gölgeli evlerinde düşürdüm elimi

aksak bir frenin saatinde

düşünceler mezarlığını okurken bun ve mut

arasında tanısı konulmuş bir ölünün maun reçetesi

yazgıyı dinlemek için tok alın derlerdi

sabahı öğleyi ve akşamı

sus ile bastırıp yaranızı

bir oğlun alkollü sancısına

doğaya üç kez düşerdi burada çığ

dimağa otuz üç kez

kaç ekinoksu kutlardık merdivenlerin

yaşlanma seansında

sigaranın dudakları içtiği istasyonda

bakış açılarını istiflerdi nikotin

ufka uğramış yolcularıyla dumana katarak pozu

bir arap kısrağa binmiş gibi uçuyordu demir

kataristan'dan sarkıyordu kadınların

bileziğe kesen ince dilekleri

birkaç sümüklü çocuk, üç beş ergen fotoğrafı

zamanı tartaklayan bir oyun fıtığından muzdarip

oldukları söylenebilir ki ciddiyet iğreti durur bir çocukta

gerdanlık takmış bir yosmaya flaş patlatırdı banknot

vesikalıktan anlayan adamların deklanşöründe

ama tren fark etmezdi bunu: o kendine yolcu

altımda habersiz bir idrak kaçırmasıyken

paçalarımdan akan kasabanın bulutları

yağmurla beklenirdi o fotokopi

akordu yapılmamış teselliler resmi

?küçük alışkanlıklar nergisi'nde

bir çocuktu h/ergülen

kasketini çoktan atmış ağaçların oflanması

operasyonuydu Kasım'ın

rüzgâr en çok Kasım'da severdi çünkü neşter tutmayı

ağır ve sağır narkozlarında hayatın

origamisidir hüzün: ağıt katlamanın ustası

sirenleri ıslak kâğıtlara çizilen kasaba

daha ne kadar bekleyebilir dağların

modası geçmiş bir İstanbul getirmesini ?

Akatalpa / Haziran 2011(Sayı 138)