Ağlak Şiir

diyorlar ki

hep hüzün müdür mayası

yollarını gece öğrendiğim

bulvarlarını kuşluk vakti çözdüğüm kentlerin

vitrinlerinde gülümseyen

karşılıksız ve dondurulmuş kadınlarıyla

mızmız kaldırımlarında

vicdansız yağmurlar içen

hesapsız rüzgar saçlarıyla/ menzilime sırnaşan

bir mermi midir ayrılıklar tiradım

şimdi

de ki yanlış bir Lamia

eksik bir Leyla sürgünüyüm

nehirlerin en üzgün çakıltaşında

belki de yalnız bir Nilüfer küskünüyüm

öğren ey kalbim

kimsesiz bir kadının yüzünde ağlıyor dünya

öğrendim hüzündür ütopya

ey şairler şaşırmayın artık

karanlıkta durmadan ağlayan

sahibini arayan

şiirlerimin ısırgan çığlığına…

Ali K. TANYILDIZ