Ağlamıyorum Gözüme Şiir Kaçtı

dört heceli iki dizeli bir şiirdi

üstelik ünlüde değildi şairi

aşk diyordu şiir

birde özlem

ikiz çocuklar gibi aynı göbek bağının tuttuğu

birbirinin sancısını hisseden

ilk okuduğumda haybeden yazılmış diyordum

nedir ki;

iki cümle

birde kafiye

sonra sonra öğrendim,bildim

ağlamayı şiirlerde

bazen de güldüm

çoğu zaman hüzün bastı

kimi zaman efkar

ama hep buğulandı gözlerim

yazmayı öğrendim sonra

harf harf giydirdim şiiri

kıfayetsiz kaldım

bazen kıyafetsiz

çırılçıplak tümcelerim

'yılmadım yazdım,yorumladım yazdım

bıkmadım,usanmadım yazdım

yerildim daha çok yazdım

ne kadar çok yazarsam yazayım biliyordum,azdım.'

...ve bir gün sen bana gelmek için gittin

gitme dedim sana sevgilim

gittin.

şiirsiz kaldım

şimdi martıların kanatlarına tak imgelerimi

mantar tıpalı şişelerle at denizlere

Kız Kulesi'nin eteğinden toplarım gönderdiklerini

as bir bulutun kuyruğuna

şehrimde çiselesin

ben şemsiyesiz kalayım

ipsiz uçurtmalara bağla,yaldızlı olmasın kağıdı ama

ya da en iyisi sen gel sevgilim

şiirlerde birlikte ağlayalım

yokluğunda karın tokluğuna şiirler okuyorum

katık olup sensizliğe daha bir batıyorlar içime

mezesiz kalmış meyhane gibi loşlaşıyor ışıklar

İstiklal bile daha az kalabalık sanki

yada

benim tüm kalabalığım sen olduğun için mi bu ıssızlık,bilmiyorum.

şiir diyorum şiir

benim sende bulduğum

senin bende kaybolduğun

aşk gibi birşey

bir ömre yazılsın şimdi şiirler

hem bir ömür nedir ki yanında

gözlerimi kapattım

açmaya korkuyorum

ölüyorum yokluğunda

gömün diyorum beni şiire

dört hece iki dize atın üstüme