Ağlatma Kalemimi

hasretin değil,her gece kapımı sen çalmalıydın

yokluğun değil,her sabah gözümü sen açmalıydın

bakarsın bende yıldızlara karışır kayarım birgün

sen benim dünlerim değil,yarınlşarım olmalıydın

sayende uzadı sakalım her gün acıya

sen benim gözümdeki ferimi aldın

kaça böldüysem kederi yine de olmadı

oysa yaprağı vardı gülün,ama sen dikene sarıldın

yorgun akşamalarda aslan gibi yüreğimiz

şeytan sofrasında dostça muhabbetimiz

hüzünleri bile bahara çeviren gülüşlerimiz vardı

ve bir de bizi biz yapan değerlerimiz

savaşmayı biliyordun ama yine de kaçıyordun

hani inadına yaşamaktı hayat niye susuyordun

farkında değildin oysa gitgide tükeniyordun

ey okyanusları geçen adam,bir kaşık suda boğuluyordun

hani insan bir kere ölürdü ya

sen beni binlerce kez öldürdün

hani seninle birlikte ölürüm diyordun ya

işte sen toprağa yalnız gömdün

belli ki senin de nemlenmiş,puslanmış gözlerin

hani bir dokunsalar ağlayacak kadar içlisin

kim bilir nasıl yanıyor, acıyordur için

yangını bilirim,bilirim yangınını yanan bir için

sen ki darağacına asmışsın tüm düşlerini

tebessümün bir gitarın en ince teline takılmış

unutmuşsun askıda çoktandır giymemişsin sevgini

umudun sanki bir kravatın düğümüne dolanmış

güneş hergün yeniden başlamak isteyenler için doğar

baharlar her mevsim boşuna mı gelir sandın

bazen yağmur hayata bir ceylaının gözlerinden akar

şimdi biraz düşlün. acaba sen hayatta ne yaşadın