Ağlayan Aşk

Sensizken seni esen rüzgarlara sordum

Çaresizliğimi tokat gibi vurdular kalbime

Görmedik diye sert bir cevap verdiler yüreğime

Bir insan sevdi diye aşağılanmamalı bu kadar

Büyüğümüz fırtınalara sor diye üzüldüler halime

Bekledim bir fırtına çıksın diye

Fırtınalar o ara yakıp yıkmakla meşguldüler

Acele bir cevapla bize değil yağmurlar tanıyabilir

Diye beni üzmeden sevindirdiler gönlümü

Bir insan sevdi diye umutsuz olmamalı hiçbir zaman

Bekledim yağmur yağması için günlerce

Sevgilimi gördünüz mü diye haykırırken yağmurlara

Ümitsizliğime üzüldüler acıdılar benliğime

Umutumu kaybetmediğimi anlamış olucaklar ki

Bir ara ıslattık ama nerde ne zaman diye düşündüler

Evet.dediler

Gecenin koynunda dertli düşünen bir kalp gördük

Islanmamak için kaçıyordu aşkından olsa gerek

Ve bağırarak beni ıslatmayın diye ağlıyordu

Bizde anlam veremedik neden istememesine

Ben tam gidiyordum yanlarından

Dur neden hiç ıslatamadık o kalbi bedeni ruhu

Diye sordular bana

Ömrümüzde bir kez görüştük ve sırılsıklam olmuştuk

Ama yağmurun bizi ıslattığını ayrıldığımızda anladık

Ve söz verdik birbirimize tekrar görüşene dek

Asla ıslanmıyacaktık bir daha..

Ne o ne ben o zamandan beri ıslanmaktan kaçıyoruz

Islanmak güzeldir fakat

Onunla ıslanmak başka

Onunla her şey bambaşka