Ağlıyor O Kadın

''Ne çok hasret ektin sen böyle ,

Ya Ölümden önce kavuşamazsan sevdiğine...''

Baş tacı olduğun gönlü ne çabuk terk ettin ?

Dokunsan küle dönerdim !

Belki de haklıydın seni ölümüne severdim...

Oysa Sevdiğini söylemedi...

Yutkundu !

Sustuğunu gözlerinden akan yaşlara bıraktı...

Belli ki yorgundu...

Hayata...

Olana ...

Bitene...

Doğruldu , eli ağırdan sol yanında ki cebine uzandı

bir fotoğraf çıkardı...

Gözlerinde şefkati ve aynı an da nefreti resmetti ...

Hesapsız !

Kuralsızdı...

Ağlayan gözlerinden son damla resmin üzerine meyletti...

Silerken gözlerinde ki yağmurlar da kesildi...

Ben suskularını merak ederken...

Ağlayan bir kadından fazlası vardı onda...

Yaşanmışlıkları ağır geliyordu omuzlarına , belliydi...

Neyin var demek artık içimden bile gelmiyordu...

Bende sustum !

Nefes almadan , ses etmeden aşka sarhoşluğunu pay ediyordum...

O ise hala resme bakıp anılarını yaşıyordu...

Ve hayat akıp gidiyordu...

Dünden bu güne ağlıyor O Kadın...

Susturamıyor benim içimdeki çığlıkları bile....

Ölüm !

Gidecek hasretle...

Hasat zamanı gelmedi mi Kadın !

Gelmedin mi ?