Ağlıyordu Şehir Kızıyordu Adam

Mevsimler dar derenin debisi durmuş olmayandı

Aylardan geldi çattı kasım çiçekleri kadar sarıydı

Bulutlarla yarışır şimdi gözyaşı kirpiklerinde damlası

Kaşlarında şimşek kızgınlığı şehrin sokakları kadar işlek

Kaldırımlardan düşerek geçiyordu gölgeler vitrin süsleyerek

Ağlıyordu şehir kızıyordu adam iki kader/deş olmadan

Rüzgârların hoyrat sillesi yanak kızartıyordu ardından

Yorgun ayak çekişleri taşıyordu bıkmadan

Bir geçmişe bir yarına bakıyordu tepelerin arkasından

Bulutlar çekmiş gökyüzüne sürmeyi gözlerinden bakıyordu adam

Kulaklarında bir ses tırmalıyordu kan akıtanından

Ağlıyordu şehir kızıyordu adam...

Bir akşamcının limon sandığındaydı hatıralardan kırılan

Önünde ürkek titrek ateş ısınıyordu akşam sorguluyordu dünyam

Gönül penceresi islenmiş gözlerinden siliyordu adam

Elinde pahalı bir şarap ayyaşın damak tadına vararak

Mutluluğun naralarını atıyordu boş bir hayata şaşırarak

Ayaklar donmuş elleri yüreği gibi yanıyordu ateş tutarak

Ağlıyordu şehir ağlıyordu adam...

Gecenin köründe hasretle kucaklaştı ayyaşın elinde gelecekle

Ay buzuna çarpmış bir sevda şişeler yetmiyordu sarhoşa

Şehir küsmüş gündüz fenerine denizlere kıvrılmış bir güzel

Üşüyordu rüzgâr donuyordu gece düşüyordu sesler içine

Kasketini düzelttikçe dönüyordu kasveti üstüne

Ağlıyordu koca şehir bir senin bir benim birde ayyaşın yüzüne

/ İhtimaller sana özel bir beklenti gibi değil yabancılaşmış bir yüze

İçinde aynaları kırık bir köşe dönmüyor dünya yaslanıyor duvara sessizce /

O köhneliğin simgesi bir ruhun beklentisi geçmiş bir şişeyle

Tanrıya selam veren bulutlara dönük bir yüz kasketinde yağmur

Ben bir gecenin sarhoşu bu berduş yılların işkencesinde bir kul

Gücün kadar mı yoksa kader dediğin bir avuntumu

Kolları kalktıkça boş duaya titriyordu kıblesini şaşırmış mağrur

Dikleniyordu eğilmiş bedeniyle duy ne olur Tanrı duy

Yarım bir felçli tebessüm zamanın yarıklarına çökmüş izleri

Ne kadar ters düşsüde akıntıya kıyı kabullenmeyip atıyordu

Şehir yağmalamasında bir yürek ürkek bakıyordu gözleri

Bir somuna takıymış düşleri yarınından habersiz geçmişi yaşadı sözleri

Ne bir avuntuya ihtiyaç ne bir sevgiye susama

Bir şişe dibi kadardı hayat her gece son bularak

Ağlıyordu şehir kızıyordu adam...