Ah Bir Gelsen

Bir hayaldik çok eskiden,

yani çocukken;

mülteci sayılırdık ihanetlere...

Annemiz dökerken suları,

kerniplerle;

okşarken leğenin içinde,

arınırdık tüm kirlerden...

Ne oldu bize böyle,

bir mevsime çok yeniyken?

Ter misali yapışkandı lekeler,

ben diye yer tuttular tenimizde...

Ama kirlenmek gerekirmiş,

temizlenmek için yeniden...

Ah, kimbilir bu yüzden,

zaman bulanık akacak,

toz bağlamış sevgimizden...

Kan kırmızı fikirler avuçlarımda!

Sıktıkça,

eksik bakışlarım gelir aklıma;

ömrümün utanmaz çağlarından geçerken!

Ah, utanmadan ağladığım yıllar,

yontulmuş tahtadan silahlarım,

saçlarımı taradığım ellerim,

astarlı lastiğime bakarken...

Kapıdan nice itler kovardım,

kuşlara yuva kurarken...

Uçmasınlar diye,

dikilirdi yüksek direkler...

Birer evdi oyuklar,

birer devdi insanlar,

bir hayaldi kahramanlık;

bakışlarımda Donkişot taşırken...

Yeni yetme saatler var dudaklarımda;

içimde sen...

Ve biz ne yapıyoruz böyle,

sırtımızda bıçaklarla;

ah bir gelsen!...

YÜREK ASTARIMDAN: ''MANSUR'' kaldık yarin gül yanağında...