Âh Çocuk
Nedenini bilmeden düşüyor cenin anne karnına.
Ortada hiçbir şey yokken bebek tanışıyor dünyayla.
Ve gözlerini açınca ağlıyor ilkin.
Bir kişi daha doğuyor.
Râbbi hükmünde kaderin...
Zaman geçiyor, güle veren ağaç yeşeriyor.
Kendini toprağa suya veriyor.
İnsanlar görüyor, sokaklar, göğe salınan kuşların dili oluyor bir vakit.
Düşüyor, düşünüyor, üşüyor.
Hava serin, rüzgârla konuşuyor.
Anlıyor ki büyümüş çoktan.
Dün yoktu halbuki.
Nasıl habersizce geçmiş bunca yaşanılan.
Ağzında sözleri biriktirerek.
Canına susuyorsa da suya değerek.
Ömrü öptün farkında olmadan çocuk.
Artık sende omzundan taşıyacaksın denizleri, şehirleri, kendini.
Bir ân gelirse eğer, yorgun ayaklarından saçlarına.
Dokunursa ölüm.
Dokun ölüme.
Sakın korkmayasın çocuk!
Seni yaratan ölümü de bilir her nihayetinde...
Fırat Bal
11.06.2019 / Salı