Ah Eski Günler

Eskiden damlarımız bütün çorak topraktı

Taş yuvakla yuvardık yağmur akmasın diye

Sürülere verilen kuru meşe yapraktı

Kağnı kağnı çekerdik saman bitmesin diye.

Motorumuz yok idi bineğimiz eşekti

Üstünde yattığımız içeğiden döşekti

Bebeğin karyolası ağaçtan bir beşikti

Üzüm sarar verirdik sesi çıkmasın diye.

Baba evde reisti o verirdi emiri

Yakıtımız odundu bilmez idik kömürü

Çile çekmekle geçmiş atamızın ömürü

Gelecekte yavrular çile çekmesin diye.

Tıklım tıklım olurdu Sadık emmi kahvesi

Şıngır şıngır öterdi çay kaşıkların sesi

Böylelikle köylünün yerindeydi neşesi

Acı şaka olmazdı kalkıp gitmesin diye.

Köyümüzün bakkalı Abdi çavuş Dündardı

Kumaşından kibrite her çeşitten mal vardı

Köylü alışverişi hep oradan yapardı

İncitmezdi geleni kimse küsmesin diye.

Kışları çok meşhurdu akşamları gezmesi

Kalbur dolu olurdu tarhana kızartması

Eksik olmaz yanında pelit ile elması

Bolca verirler idi gözü kalmasın diye.

Köye çerçi gelirdi yerleşirdi odaya

Sokak sokak gezerdi incik boncuk satmaya.

Uzatırdı komşular yemek koyup tabağa

İstemeden verirdi mahcup olmasın diye.

Bazen gönül istiyor köyde yine yaşamak

Kaşağıyı alıpta öküzleri kaşımak

Samanları doldurup selelerde taşımak

O günlere dönerim unutulmasın diye.

İnsan arzu ediyor o eski düğünleri

Kadınların uzaktan duyulurdu ünleri

Nede çok neşeliydi köyün eski günleri

Yazıverdim ben şimdi gençler okusun diye.