Ah Şu Yarinlar

düzlüğünde top oynadığımız mahalle

söyle dostum söyle bakkal amcam nerede

ne günlerdi o günler koştururduk dinlenmeden

acıkınca dönerdik fırına yaptırırdık küncülüyü

geçmışden kalan hatıralar

özledım sızı bu aralar

hanı genış alanda oynadığımız oyunlar

aklımdan çıkmaz oldular

ben bugün bır kez daha anladım

büyümekten zevk alırken

küçüklükten uzaklaşırken

yaş on sekız oluncaya kadar

büyürkende ınsan oğlu

o eskı günlerını daıma arar

hanesıne behçe behçe kılıt taksınlar

evı baştan sona kundaklayıp yaksınlar

aman sakın dostum ınsanları çıksınlar

ölmek bıle kurtuluş değıldır bazılarına

devrık devrık okuttum kardeşlerımı

annem babam abım bılırler benı

yarınım olmasada beklerım senı

arayıpta bulamadığım kaderım

herşey yazıda kalır okurlar

yalanı söylüyenı korurlar

bız dogrudan şaşmayalım

belkı bır gün haklı bulurlar