Ak Adamın Kara Günü

Bir ışık, bin tebessüm, sössüz duygular

Gözleri apaktı

Güneş beyazî bir nur vururdu içine

Ellerini kaldırırdı yeni vardiya değişiminde

Apak dualarla doluydu

Ah... Ne kıskandırırdı görenleri hep

Işık utanır çekilirdi yüzünden

Ki... Ağladığında o apak adam

Gözyaşlarından sevdikleri akardı...

Bir gün, bin ölüm, sessiz ilelebet

Ne olmuşsa düşmüştü hayaller

Zift kokan bir koridor... Sonrası havasız bir boşluk...

Uzaktan gelen acının tiz sesi...

Ak adam ellerini kaldırdı

Zift kokan yere nasıl da aydınlık veriyordu

Dualarla...

Ki... Ağladığında o apak adam

Gözyaşlarından sevdikleri akardı...

Bir siren, bin hüzün, yaşsız ağlamalar

Sağa dönmek isterken karşılaşan bir boyunluk

Sedye... Sedye ölüm döşeği

Ak adamın üstünde beyaz dualarla örtülü

Onu taşıyan doktorlar, sanki melek gibi

Beyaz, ıssız, sessiz...

Ak adam şaşırdı birden, nefesini çekti içine

Yandı, yandı

Hep aldığı oksijen şimdi bir köhne yabancı

İçten soğuk tanıdık, dıştan sıcak acı

Birden ellerini kaldırdı Ak adam

Ampulden yansıyan gölgeli ışık gösteriyordu

Dualarına kömür karası örtüldüğünü

içten yabancı oksijeni iniverdi, ellerinin duası düşüverdi

Mavi gözlerini ölümün karası bürünüverdi

Yüreği kendinden önce cennete gitmiş gibi

Ki... Ağladığında o apak adam

Gözyaşlarından sevdikleri akardı...

Bir kara, bin kahverengi, sözsüz kırmızılar

Kefen beyazını kapatan tahtalar, tahtaları kapatan kara hayaller

Güneş her zamankinden de ışık saçıyor

Sanırım ağlıyor...

Sıra sıra dizilen Ak Adamlar

Cennete girmek için sıraya girmiş gibi

Ak Adam ellerini kaldırdı birden

Ama kara hayaller kapladı üstünü

Olsun ne yazar zorlardı o kendini

Ki... Ağladığında o apak adam

Gözyaşlarından sevdikleri akardı...

E F T E L Y A...

(Akdenizi cebinde taşıyan kız... )