Akbabaları Beklerken

şimdi akbabaları bekleyen bir ölü gibiyim

onlar bile insanı yerken önce gözlerinden başlarlar

katil, maktulün kalbi deştiği zaman onu görmesin diye

hayat bana gösterdi ki

insan insanı yerken önce kalbinden başlıyor

evet, seviyor, sevdiriyor kendini

sen de tüm kapılarını açıyorsun

düşmanının önüne diktiğin kale duvarlarını yerle bir ediyorsun

ve kırmızı halılarla alıyorsun dostunu sarayına

ben kırmızı halılarla da değil kanımı döktüm o yollara

meğer benim kanımı çiğnemek

onun üstüne tükürmek için dost olmuşlar

hiçbir anını unutamadığım o on yedi yılın

her anını çivi ile çaktım yüreğime

çarmıhtaki ruhumun tüm çivilerini

gözyaşı ile çıkaracağım belki de

belki de geçmişi hatırladıkça yeniden

ama yeniden kanayacak yüreğim

ama asla durmayacağım

ben sadece adalet istiyorum

birileri sonsuza dek yanmadıkça mahşerde bekleyeceğim

şimdi idam sehpasına götürülüyorum

ama unutmayın sakın, siz de geleceksiniz

benim hikayem yeni başlıyor...