Akif'im (Mehmet Akif Uzuner Anısına)

Sensizliği anlatmak istedim satır,satır

Kelimeler tükendi. kalemim düşman oldu bana.

Kağıtlar çelik bir levha,ellerimde pranga,

Bırakmadılar Akif'im sensizliği anlatmaya.

Gözlerim görmez oldu karardı tüm dünyam

Beynimse boş bir çanağa benzedi Akif'im

Kulaklarım sensizliğe tıkandı,sensizliğe

Bırakmadılar Akif'im sensizliği anlatmaya.

Kirpiklerim birer ok oldu saplandı ellerime

Gözyaşlarım gülle gibi düşüverdiler önüme

Bir kan gölü haline çevirdiler masamı.

Bırakmadılar Akif'im sensizliği anlatmaya

Vaz geçtim sensizlikten, yenik düştüm Akif'im

Kalemim dost oldu bana, çelik levha eridi.

Belleğim seninle, sen' le dopdolu şimdi

Anladım, ağladım sensizlik haram bize Akif'im

Gözyaşlarım pınar oldu billur, billur çağladı

Pranga çözüldü, şiir oldu her bir halka

Kirpiklerim bir kez daha değdi birbirine

Anladım... ağladım sensizlik haram bize Akif'im

06.01.1987

Çetin Özmen