Akil

Bir gün kimsesiz kalmış akıl

Etrafı boş kafalar boş

Düz yolu kapamış

Eğri haramiler

Bilenler kayıp

Unutulmuş fikrin asaleti

Düşünceler hapsedilmiş

Beyinler zindan karası

Kırık dökük idrak merdivenleri

Tamiri imkânsız idealler

Küs kalabalıklara

Ne duyan var ne gören

Çekip gitmiş prensipler

Kullanım dışı irade

Zekâ atıl

Dil öyle alışmış ki yalana

Karar makanizması körelmiş

Tutuksuz yargılanıyor karakter

Suçu belli değil

Kimliği silinmiş yoklama defterinden

Ruh azapta yalnız çaresiz

Oysa asırlardır yoldaşıydı kalp ve akıl

Ne güzel bir üçlüydüler

Şimdi solgun bir silüet istikbal

Nefes almaktan ibaret

Yaşam sandıkları bu hal

İnsana dair her şey

Akılsız başlara sürüldüler...

Gülcenaz