Aklımın K/ayıpları II

Çok sesli ağlayıp, az sesli gülenler için.

Menopoza düşmüş günlerin yüzünde ki çapraz çizgiler

Yerleşirken deriye, karaağaçlarını dikerek

Cerrah ustalığında, tereddütsüz neşter atılırdı umudun köküne.

Ve

Asfaltın yakıcı teri, tabana sürterken gün aşırı usturasını

Sökülen her bacak arasına, çiğnenmiş nefesini salardı

Coğrafyası kayıp rüzgâr.

(Düz yolda ağlayanın ırzına geçmeyi ne çok severdi, inançlar.)

Zihninde özür taşıyan kelimelerin kanayan yarasına,

Gerçeği, kerhaneye satıp yalana kocalık eden adamların

Sakalında ağlayan beyaza,

Kız çocuğunu karganın önüne atan kartalın sızlayan kaburgasına,

Tükürüğüyle pansuman yapardı,

Çaresiz,

Aciz,

Topal zamanlar.

(Kimin çığlığı gölgesini paslı bıçakla kesebildi?)

Ve

Kırık kulplu fincanların soğuk yüreğinde,

Düş kurcalayarak ısınmak isteyen gün heveslisi pervasız ruhlar,

Büyücü tezgâhlarında aşk kovalayan küstahlar!

-Siz söyleyin?-

Mızrağını soluğuma batırarak

Kalbime akan kızıl nehri coşturan

Kaybedilmiş savaşlarımın hayal kırıklıklarının

Karnında ki çatlağa umudu tutkal niyetine sıvasam,

Aklımla oynaşırken fikrimle alay eden hayatla göbek bağım kesilir mi?

Onlar konuştu;

-Yazamadığın kitabı, kanın beslediği toprağa gömmek mi niyet? Yüzümüze bak!

-Ya ölürseniz?

Sokak kadınlarının kasığında doğup sesinde büyüyen yalnızlığın,

Gün geldiğinde ucuz afişlere basılıp

Yırtık duvarlara perde oluşunu gördüm.

(Perdenin ardı)

-Ezan sesinde ana rahminden itilip

Kilise çanında dünya denilen zindana atılan bebeklerin

Aslında koskoca birer yalnızlık olduğu-

Kimin ulan bu ayıp!

Sevaptan kalma keseye günah dolduran şarlatanların

Merhametini süsleyen defolu cinayetler;

-Susmayın-

Teşhir edilmiş direnişlerin alnına kahpe damgasını vurup

Ağlayan söze sakız patlatan

Namusu ince bir zar bilip

Kumarda karısını satan

Özgürlüğün kafatasına siyah bayrak dikip

Gölgesinde anaların ciğerini dağlayan

Yobazların diktiği keder dağlarını yıkmak mümkün mü?

Onlar konuştu;

-Payına düşen çileyi bölüp tabağına koyamıyorsan, tükür!

-Ya renginiz kurursa?

Fermuarı bozuk kentlerde viraj alamayan heyecanların barındırdığı

Kir kokulu şehvet,

İblisin süzgecine takılan acemi nefis

Darı ambarında ahkâm kesen nice it,

Mermisinde makyajsız mezar taşıyanların

Affa giden yolu neden kısırdır bilir misiniz?

-Musluğundan çürük su akıtan dilin

Kimsenin kimliğini yıkayacak kudreti yoktur.

-Ben burada neden ölüyorum?

İnzivaya çekilmeyi red eden gayri meçhul infazlardan kaçarken düşüncem,

Yarattığı ülkesinden kovulan

Kalbi delik melek gibi cennetine küsüyor

Ama

Cehenneme göz süzdürmeyecek kadar sabırlıdır isyan,

Göğsünde bir tutam acı baharat.

Ve utancın en okkalısı fitresini dayarken dudaklarıma,

İntiharlık tebessümüyle hüznüm düştü yanağıma;

-Acı bu mevsimde çilek tadı vermiyor, damağımı buruşturan sızı,

Döşümü ağrıtan şeker tadında kırmızı

Ölüm kaç kişiyi yatağında avutur?

-Üşüyorum!

Sofrasını sahipsiz çocukların organıyla döşeyen insanlığın kırık kemiği,

Kendini güneşten kurtaramayan günün geceye kaçarken ufka devrilişi

Tanrı kalemiyle ağzınızı mı dikti?

Onlar bağırdı;

-İnkârı toprak bile midesine sığdıramayıp kusarken, zaman bağışlayıcıdır, tövbe et!

-İçimde cesetler ağlıyor, bir kez öpseniz?

Ateş bir bedende kabuk bağlasa da

Bazıları aynı kapanmaz yaraya ağlar, birbirinden habersiz.

İşte bu yüzden;

Çok sesli susup, az sesli konuşanlar için, hayat uzun soluklu cenaze marşı.