Aklımın Vardiyaları

Adımlar adımlarken gölgesini

Her adım kendisine mülteci...

Gitmek bilmeyen derin sancılarım var benim

Mayası bozuk anlamsız acılarım

Düşlerime hasreti giydirdikçe

Kendimden kaçak

Kirpiklerimin yankısında dinliyorum öfkemi öylece uzak tanımsız...

Ömre bahaneler sunarak yaşıyorum belki de

Sızısı derinlere indikçe 'ah'esniyorum

Güneşin gölgemle battığı hikâyemde

Bir satır dökülürken dilimden

Yorgun virgülüme yasladım sırtımı

Ki

Biliyordum acıyı yazarak olgunlaşacak noktalarım...

Pişmanlıklarım var benim

Hani gözyaşına benzeyen tükürülmüş isyanla karışık

Düne yanarken unuttuğum bugünüme el sallar gibi

Ölmedim deyişlerim

Aklımın vardiyalarında alazlanırken keşkelerim

Ruhum gölgesinde sersefil...

Elvedalarım var belki de hala söküp atamadığım

Ben olmaktan kaçıp

Bilmezlikten gelmek

Suskunluğuna gömülüp

Yol almak bana kalanlarla...

Aydınlık ayrılıkların gücüne gıpta ederken

Yalnızlığa dil oluyor parmaklarım

Ve

Bezgin yol alırken umuda

Sokakların diğer yarısı ben

Ömrümün fukara caddelerinde

Heybemde özlemle

Köpükleniyorum ay'sız kalmış şarkılara...

Uykumun dili kusurları dökmeden

Sökmeliyim güneşi sevda dolu hikâyelerin üzerinden...