Akşam Dediğin

Bir heykelin içine okyanusu doldurmaktır akşam dediğin

Düşünmek Musa'nın asası

Bir kozalağın

Ve iplerle örülen bir oyuncağın sarmalında büyüyor aynı coşku

Dönmekle aynı yere varılmadığını

Vardığı yer de döndüğünde anlıyor insan

Bir de akşam dediğin

İçeriye açılan pencereler anlatsın

Toprağın, havanın ve suyun göğsünden çıkan nefesi

Bir darlanmanın, bir özlemin elleri yakalar seni

Sanırsın ki dışarıya bakmak içindir dört köşe cam

Sende yanan ateşi çağırır

İçinde boğum boğum yükselir bir nefes

Akşam dediğin bir dağ gölgesi

Kıyısında gezindiğin

Sen yürüdükçe gelir peşin sıra

Sanırsın ki güneş sana küsmüş

Düşmandır kıyısında gezindiğin yollar

Kuşların mırıldandığı şarkıyı dost edin

Ağacın dalını kırıp, toprağına tohum getirdiği rüzgarı

Kurumuş heveslerine basıp gittiğinde hayat

Bir isteğin çatırdamasını dost edin

Okyanusun üzerine düşmüş yakamozdur akşam dediğin

Düşünmek sabah aydınlığı