Akşamlar

AKŞAMLAR

Bir hüzün çöker, uzar gider akşamlar

Gün hemen biter akşam oluverir, çöker karanlıklar;

Zavallı yüreğim yine telaşlı yine daralır

bilmem ki bu akşam nasıl biter, sabah nasıl olur.

Sanki gündüzleri yaşayamam akşamları beklerim

Bir hasrettir benimkisi, yaşananlar özlemin taa kendisi.

Adını koyamam nerde olduğumu da bilemem

Alır uzaklara götürür beni akşamlar

Dünya dönmez sanırım kendimi böyle avuturum

Karanlıktır payıma düşen gündüzleri çoktan unuttum

Kimse görmesin beni duymasında

akşamlardır benim yarenim, yanımda olan olmasada.

Derin sessizlikte uzaklardan hıçkırıklarım duyulur

Ağlar gözlerim sonra gözyaşlarım kurur

Acılarım dahada artar azar, kudurur

Biliyorum bu akşamlar bir gün benim sonumdur...

Akşam olunca düşündüklerimle kaybolurum

Ne yolumu bulurum nede durulurum

Tutmasın elimden kimse sarmasında bağrına

Hiç birşeyde gözüm yok istemiyorum

Koskoca yalandan ibraret bu dünya

Akşamın oluşuyla üstüme üstüme geliyor duvarlar

Sonra bir bir hepsi üstüme yıklıyorlar

Kaçmak istiyorum uğraşıyorum kaçamıyorum

Nefesimi kesiyor öldürmüyor ama süründürüyor enkazlar

Herkes yaşarım sanıyor ama bazıları akşamları nasıl? yaşıyorlar...