Akşamlar Gibi Kal

kırıp yüreğinden kuru bir dal gibi

atarsan bıçak sırtı gecelere beni

ötesini söylemeye varmıyor dilim

sen de hüzün boğmuş akşamlar gibi kal

alırsan dudağımdan son gülüşü

bil ki donar kalır kelimelerim mısralarda

itersen vedanla sana uzanan bu eli

sen de yalnız esen rüzgarlar gibi kal

gözlerini uzak tutarsan gözlerimden

ben nerede görürüm bir daha kendimi

söndürürsen yeşerttiğim umudumu

sen de deniz görmemiş nehirler gibi kal

zor da olsa kabullenirim yokluğunu

yalnızlığıma taş basar yaşarım belki

lakin ayda yılda bir hatırına düşürmezsen

sen de gecenin içinde ben gibi kal