Akşamüstü Serzenişleri
/Talan şehirlerinin çamur kokusu var havada./
Gözleri ruhuna aşikâr bakanların
Samimiyetsizliğinden kaçacak
Aydınlık bir gökyüzü bulamadım henüz.
Yıldızlar bile iğreti dururken,
Bulutlara sığınmacılık talep etmenin bir anlamı kalmıyor ki...
Günü geceye düşürdüğüm saatlerde
Köşe başından dönmesini bekleyebileceğim kadar
Sadık mıydı dersin düşlerim?
Elinde ki filesinde bekâret saflığı taşıyabilecek kadar çıplak,
Kutsalına el değmemiş sunak kadar kana susamış,
Gözleri aydınlıktan kör olacak kadar karanlığa sevdalı...
Bebek kokusunda cenneti arayan
Kısır bir kadın kadar yaralı...
Parmaklarının arasında
Sabır diye çektiğin her bakışın
Ömrümden bir an'ı götürüyor...
Kelepir aşkların
Üç güne bir sökülen dikişlerine
Yama yapmaya çalıştığın ellerimi
Katrana buladım yokluğunda.
Kader çizgisi karanlık,
Ömür çizgisi kısa,
Parmak uçları hissiz kalmışken
Ha katrana bulanmış,
Ha kanına ellerim...
Dudaklarının arasından dökülen
Yılana öykünmüş kelimelerine bile
Hasret kalacak kadar kötü bir sessizlik var ortada.
Kapı duvar gecelerde
İçinden çıkılması güç kuyular kazıyorum kendime,
Kadife karanlığa teslim olmanın telaşıyla...
/Elini sakın yüzüne kapama.../
Gelin alaylarının sahtekâr gülüşlerini ayıklıyorum
Ve zihnimde kalan son hayalini
Duvarda sonsuz boşluğa açılan çerçeveye sabitliyorum.
Çöl esintilerinin beraberinde getirdiği,
Yasemin kokularının masumiyetinden uzak
Üzeri tozlu masallara kabartıyorum kulağımı,
Ecinniler tutuyor elimden,
Her bir kum tanesine bir kelam düşürüyorum...
Nafile;
İmanımın nefesi yetmiyor
Meleğe dönüşmüyor gerçek dünyada ifritler...
Eşkıya yatağı coğrafyaların
Kurak düşlerine ekiyorum ümidimi,
Atan kalbime inat taşa dönüşüyor bedenim
Ve masalların da sonu güzel bitmiyor.
Gizi kendinde saklı bir mezarın
Dokuz tahtasından biri oluyor düşlerim.
Şimdi bu akşamüstü;
Ömrümün en uzun şiirine tanıklık edercesine,
Elimi uzatsam
Tutunacak mesafede gözlerin...
Kirpiğini kırpsan
Düşecek kadar kıyısında kalmışım,
Baksan soysuzlaşmış;
Çoktan iğdiş edilmiş nefesim...
Ekim'2009 Aydın...