Al Beni Götür Uzak Ölümlere

Beni en çok şiirler anlar

Her biri yar dokunuşlu

Her biri güneş yaldızlı .!

Kaybolsam da geçmişinde

Sesimde son söz olsan da

Boşluğumda kalsam da yapayalnız

Göz koltuğuma oturur bir anı!

Beni en çok romanlar anlar

Tek bir hece ile alıp bulur beni

Kimi zaman buğuludur

Kimi zaman tazelenir yaşamın rengi

Titrerim kağıda dokunan kalem gibi

Güneş görmemiş odamda dolaşır adımlar

Resimler iner anılardan

Gölgelerin dansını izler, üç gün önceler!

Beni ancak sevenler anlar

Söylemeden gözler her biri destan

Sessiz harfler mütavazi ve suskun

Vuslat sözünde yeminler aynı renk

Gözlerde tellenir dumanlanan bakışlar.!

Basİt bir aşk mıydı bizimkisi söyle

Özür diliyorum geceler sizden

Yıldızlardan kopardığım hayaller kaldı boşlukta

Özür diliyorum gözlerim sizden

Endamına yandığım güneş yangınmış meğer

Başkaldıran duygularım kalbimde sızı şimdi !

Adını yazdığım ağaç, yaslandım yüreğine

Al beni götür uzak ormanına

Al beni götür uzak ölümlere.!