Alabildiğine Rastgele

cıvıltılarıyla paramparça ederlerdi

uzaklığı süreklileştiren yabancılaşmayı

kalbimde sitemsizce taşıdığım

ölü kuş sürüleri suretleri...

ve kırılgan bir düş sonrası huysuzluğuyla geçti ömür

gülüşlerimi yutan zamanın uzunluğuna rağmen

yalın nefesimin buğusuyla besledim

alabildiğine rastgele sevmeyi

bütün gidilecek anlara hazırlanmak için...

ıssızlığıma fazla gölgeler

aklımdaki inlerine çekilince

o piç karanlıkta

yalnızlığın ölümle zifafı başlar belki

tümüyle ayak seslerinin anlamı değişir

aşkınlık aşka kayıtsız

ve hayat soframda ayrılık katıksızken

ben bana rağmenim

sen zaten yokmuşsun...