Alaimisema-i Aşk

Bembeyaz karlarla örtülmüş garîp şehirde

Eriyor bütün benliğim sensizlikten heyhat

Ve bu eriyiğin aktığı coşkun nehirde

Süzülüyor bir kar tanesi gibi hatırat

Rengi neydi bilmem hiç görmedim gözlerini

Ne fark eder ki bir bakışın yakmışken beni

Bir kırmızı gül için ağlar ya bülbül hani

Ondan bin beterdir gönlümün ettiği feryat

Senin için yaşadım ömrümü ah nazenin

Güneşin en turuncu hâlince yakar tenin

Dokunursam büyüsü bozulur ellerinin

Efsun-u aşkını bozmaya değmez bu hayat

Güzel söz duymasa da gönlümün kulakları

Sevdim bana can üfleyen zarif dudakları

Hayat ağacımın düşen sarı yaprakları

Örter üstünü sen kalbimde endişesiz yat

Yeşil bir cennet vadediyor adeta kokun

O ki senin ciğerimi delip geçen okun

Sen yalnız seni kokla, seni gör, sana dokun

Ki incitemesin seni hiçbir dünyevî tat

Denizin bittiği turkuaz ufuklar gibi

Nihayeti olmayan aşkın sensin sahibi

Eğer yerim olacaksa cehennemin dibi

Yanma diye her hücreme dilerim şefaat

Saçların bir ırmak gibi gönlüme döküldü

Ve yedi katlı mavi gök ip gibi söküldü

Senden ördüğüm aşkta bu yalnız bir püsküldü

Gök yerine seninle dolsun diye kâinat

Derinden özümü yakarken içimdeki kor

Bedenim kanı çekilmiş gibi soğuk ve mor

Aşkının yükünü taşımak ölümden de zor

Kalmadı bende ölmemek isteyecek takat

Simsiyah gölgen bile ilâhî güzellikte

Tanrı kendine şaşmıştır, ne yaman bir sanat

Son bir nefesle aşılacak en son eşikte

Yeniden başlayacak gönlümdeki saltanat