Algının

hani odun kıracaktın bahçede,

ben çay demleyecektim

terleyecektin sen

silecektim

düştüğünde incinirse ayağın

saracaktım

hani İstanbul düşünce gözlerinden

göz bebeklerine oturacaktım

çay ve simit kadar sevecektin beni

dökülürse susamlarım, işaret prmağınla toplayacaktın.

hırkamı çıkarıp omuzlarına bıraktığımda

kokun yeter deyip varlığımla ısınacaktın

yarlığım eksilirse sende

bir dağın eteğine çekilip sessizce

özlemiş sabahlarla yeniden koşacaktın

istanbul düştü gözlerinden

ben düştüm gözlerinden

yarlığım ?

ve sen gittin

hangi dağın eteğindesin

ya da hangi kolların sıcaklığında?

özlemedin

gelmedin

buymuş hakikat, sevda masal

masal bitti

desem ki hiç sevmedin

denize bakma diyordun, ayrılık getirir

dağlara bak gülüm şu etrafımızı saran

seni benimle tutan

dağlar beraberlikti sence

dağlar anne kucağı

dağlar ninniydi

geceleri bizim türkümüzü söylerdi sessizce

ben ağlardım hep bir gün gitme ihtimaline

/ ve ben uyumadan gittin bir gece!!! /

kurusun dağlar

yıkılsın deniz

kırdığın odunlardan bir sandık yapıyorum şimdi

yüreğimi alacak ölçüde,

ellerimizin son birleştiği yerde

Azraili beklemeden girmeli içine

seni bu denli sevdim ben

sevda beni alnımdan öpmeli...

2010/ Algının...