Alıngan Zamanlarda Bir Plak Suikasti

eskiyen birşey yok, kaybolan renkler

alıngan bir sokağa açılıyor pencereler,

zamansa akmıyor emekli köstekliden.

sepya bir film karesinden sırıtan

sigara yanığına dalıp gidiyoruz

arkasında takılı kalmış bir plak suikasti,

bir sinek kanat çırpamadan ölüyor

faili meçhul bir yorgunluk, perişanlık...

kimseler görmüyor arka bahçedeki topu

salıncaklar boş, bütün çocuklar öksüz.

biryerlerde ertelenmiş özlemlerim titriyor

ürperiyorum gün içinde, gözlerim seni arıyor.

tam üstümüze çökecekken donmuş gökyüzü;

yıkılmasın diye bütün dünyam sessiz.

ama paramparça olacak bir kilise çanıyla,

ben bir gavur darağacına yaslanacağım!

o parçalardan sadece seni toplayacağım...

bıraktığım yerdesin hala biliyorum,

her gün aynı rüyayı tüketiyorsun.

belki daha yorulmuş ve dargınsın ,

sırası gelince sen de gideceksin

sitem etmekten kurtulup;

günler kısalıp geceler uzadığında

güneşin karanlığına sığınacaksın .

kışa sürgün bir kuş gibi

ne yaşadığını bilmeden...