Alışılmıyor Annem

Yokluğundan dem vurma zamanıdır annem.

Sen gittin gideli koca dünya yuttu beni.

Yarım kaldım, eksik kaldım, öksüz kaldım.

En çok geceleri koyuyor sensizlik.

Içimden seninle konuşuyorum hep.

Artık mutlu olduğumda koşa koşa gelip sana anlatamıyorum.

Üzüldüğüm anlarda hemen telefona sarılıp

Icimi dökeceğim numaran yok rehberimde.

Yaşama gayesiyle koştururken gün boyu

Unutur gibi oluyorum acını.

Ama bir an bile çıkmıyorsun aklımdan.

Imreniyorum annesi hayatta olanlara.

Yaşlandıkça annene benziyorsun diyorlar

Hoşuma gidiyor be annem.

Ben senin tırnağın kadar olsam daha ne.

Senin tariflerinle yapıyorum yemeklerimi.

Tasarruflu olmayı ,yarını düşünmeyi

Bir evi yuva yapmayı senden öğrendim ben.

Herkesin yokluğuna alışılıyor da Senin yokluğuna alışılmıyor annem.