Alışmak Zorundayım

yenik başlardım hep...

yenilmeye özlem duyulan kasabalarda büyüdüm

çok küçüktüm

ürkekliğimiz sonradandı

esmerliğimin yakan güneşten soracak kadar cesaretlenmenden önce

sakız kokardım

bir o kadar damla sakızı ümitlerdeydim

muhallebi çocuklarına dağıtırdım

gençliğimi

cesaret tebessümün içinde boğuşurken

sessiz bir çığlık

buram buram kan damlardı gözlerimden

gümüş rengi bir pırıltıyı alır götürüdü

kanımın en koyusu

önümü göremez

çaresizliği bir avuçta yutup

boğazımda kalırcasına su damıtırdım senden arda kalan her cümlede

yorgunluk bizim ki

son ve ılk kez diz çöküşümüzdü

hayır ve şer in ayrımında

kalanlardandık biz

hayırsızlığa özlem duyan özgür kuşlardandım

arkama bakmadan yürümek

kar tanesi düşlemekti

yaz sıcağında

en pastırmasından bizimki ama

gelip geçicı

kuşluk vaktinde kaybolan yarınları mum işığında aramak gibi...

keşkelerimizi takas etmekti

ama olmadı diye bilmekti

sualsiz yarınlarımızda

olabilmek isterdim

yoruldum...

daha fazla koşar adımla sana gelmek istercesine...

Alışmak zorundayım sanırım

ama

ne yapsam olmuyor...

Md.