Alnım Düşünce

bir ben kaldım ahşap akşamların örtüsünde

kime ki öfkesi masalların

hep düşüm mü vurulur

alnım düşünce

hikayesi derin soluklarda saklıyorum

sokağın kör yamaçlarını

derince kuyular kazıp

bilmiyorsun

vaktin kısalan zamanında dinlediğim şarkıları

usulca

her nağmeden bir sen çıkıyorsun

sert vurunca mızrap

gövdeme

üryan yalnızlıklar kaplıyor

tahta yorgun masayı

ayaklarına çarpınca hüznün lacivert gölgeleri

fikrimle sevişiyorum

koyup seni koynuma

ürperiyor efkarım darda kalmış ağustos misali

avuçların olsa

sıksa

değişecek biliyorum tenimin sıtma tutan zelzeleleri

saçlarımdan kavrayacak kavgam

bu yalnız, bu ala karanlık gözlerimi batıracağım

gözlerine ...