Altın İplik

Kimsenin değil bu dünya

dinimiz , dilimiz , ırkımızla

her birimiz ayrı ayrı

kapıyı çalmadan . izinsiz girdik içeri

burası her kimsenin yeryüzündeki evi ...

Haz ve elem

başarı ve başarısızlık

düşe kalka , güle ağlaya

sesler , fotoğraflar , an/lar bırakıp anılara

kesişme noktasına yürüyoruz

gökyüzü şemsiyesi altında ...

Aslolan

Din , dil , ırk farketmez

o ?nu , seni , beni , bizi

andıkça kalbimizi çınlatacak

zahirî ve ahiri , bizi bize bağlayan

altın bir ipliktir sevgi ...

......

ah ! ..( insan ..!)

bunu bir anlasan ...