Ama Onlar Kuğu Kuşları

bak yine

Momos'un tavrınca

ne var

ne yok

toplayıp gidiyor rüzgar

sabah bestesini de

yine tutkumuzda keder

hepten nefes darlığı

(ayıbın vahametinden)

bilmem nasıl kıyılır ki

ama onlar kuğu kuşları

oysa sübyanlar suya eş

oysa bugünü gözetleyen

ey Allah'ım neden git gide çıldırtır hayat

yalnız bizde değil ki mevsimlerde kar ayazı

ömrümüzde ne zulümler ne baskınlar yaşarken

oysa çocuklar için

göz pınarlarımız tersine akarken

deyimse gözlerimizin ortasındaki ışık

en asi rüzgarların suretine asılırken

imasız soy kitabı kayda geçirilirken

çehresinde damla kan görülmeden

tüm sübyanlara için-için yanan biz

biziz...

şimdi biçare belleğimizi yasa boğan

kelimelerce yıkım

apayrı komut sesi

beynimizi kemiren saat saat içinde

gün aydınlığındaki art niyet ( tecavüz)

söyle

iğrenç sakallılardan kurtuluşun çaresi yok mu

ki kendi kendimize yenildik

ah her yerde galip gelen

bir şeyler söyle

gün ne neşe

ne hikmet

ne de semavi

bilinen

kabul edelim ki sürülerce

kağıt gibi tutuşan çocuk

incinenler şafaktan şafağa

taze bahar

kızıldan kızıl gonca

dili lal fidan mı fidan

farz et baltalanıyor

ruhunu terketmiş gövden

n'olur bırak namı pulu

şahsen kimsesizlikten soldumdu

bize değil yeni yetmelere yardım et

zira ibadet gibi sus pus

günlerce bombalanan zaman

dilim varmıyor ki ayın yüzünde yokuştan aşağı utanç

öyle bir kıyamette ki mayıs duyuyor musun

topraktan fışkıran ölüm sonatını

ah bi anlatabilsem bitimsiz umudumuzu

acı yüreğimizde

ve sanki düştük şaraba

kuş beyinli denize

bu boğulmaktan beter

bakamayız bir gün sonrasına

sonramızı say ki ölümcül yılanların öcün de

bak yine rüzgarın yüzünde alay...