Amansızlık

Önce kalbimin sağından

Sonra anormal yalnızlığımdan

En çok da unutamayışımdan

Tam beş parmak izi çıktı gidişinin

Beş parmağında ortopedik acıydı

Kalbimdeki kırığı çıkığı zaten umursamazdı

Ne vakit olsa hayatımda

Zaten her ânı ayrı bir masaldı

Telafisi olmayan zır cahil sevişti

Bülbüller susardı sevdiğimi görünce

Kargaların bet sesleri duyulmazdı

Şimdi geri dönse

Ezberlediğim yeni şarkıları unuturum

Ondan sonrası boş ver olmasın

Tamam;

Hep aptallığa oynadık perde kapandı

Acımıyor tamam; üzülmesin kalp tasım

Ona acı doldurmaktan ben de sıkıldım

Bir bilse bu gece de bende

Bir bilse şu ân hâlâ helak olmuş kalbimde

Bir bilse sadece bildiğiyle kalırdı

Boş ver bilmesin

Yolunun açıklığı sokak lambasına acımasız

Karanlık gelir ona şimdi

Bendeki bu amansızlık...