Amnezi

Hayat dediğin, o eski tanıdık değil

benim için artık

bu ev, bu odalar, bu salon

çok bildik ve tanıdıkken bir yandan

alışkın olduğum hiçbir sesi, hiçbir kokuyu

gözümde değil de, ruhumda iz bırakmış

hiçbir işareti bulamadığım bir yabancı

duvarlarına sinen insan kokusu,

yemek kokusu, eski eşya kokusu

ve sesler silinmiş

sonsuz bir karanlıkta akıp kaybolmuş

ev kendi geçmişini kaybetmiş... Leylâ

ruhum, kış bahçesinin kederli yalnızlığı

içimdeki kusursuz mutsuzluğu,

hayatla bağımdaki isimsiz eksikliği

ve boşluğa bağlandığımı bilmenin tedirginliği ile

yaşamak

ölüme bir adım yakın! ...