Anadili Eylül Kokan Çocuklar‏

pencere kenarında bir sardunya gibi üşüyorum

ve gri bir camın ardında anadili eylül kokan çocuk/lar

sesini anımsıyorum birden

bir buluttan diğerine atlayan küçük bir kız olup

şarkı söylüyorsun,

ayaklarında buz patenleri

yüzümdeki çizgilerde dinleniyorsun

acıtmak ister gibi izlerimi

bilmiyorsun

bir başladı mı susmaz burada yağmurlar

geçmişten gelen sarı zarflı bir mektup gibi

eğilip öpüşün geliyor aklıma ellerimi

asılıyor kalbime esmer bir rüzgar

sonra

bir yelkenliyle açılıyorum

gece sesimde, ayrılıklardan siyah bir peçe, yorgun ve yaşlı

sana söyleyemediklerimi yabancı bir lehçe gibi

saklıyorum

suskun dudaklarım uçukluyor bu yüzden

Mekan yine aynı gölün kıyısı ve o şatoya dalıyor gözlerim

duvarlarında yaptığı yaramazlıklara kahkahalar atan küçük bir cadı

bahçesinde bez bebeğini anne şefkatiyle

dizlerinde sallayan bir melek

unutuyoruz bakarken birbirimize

her ayışığı arkamızdan ıslık çalan korkuları

ölüm gibi, aşk gibi

ve ah anlatamamak sana

çünkü biliyorum iyi bir dinleyici olmadığını

ben çayımı karıştırırken

tahta bir iskemlede

sen denizinde safir sularla oynayan küçük bir bebek

hani diyorum

silsen yüzündeki o inatçı kızamık boyalarını

ve bölüşsen

cadılar bayramında topladığın şeker ve çikolataları

giyinsen beyaz bir gelinciği

buluşsak adını hiç duymadığımız bir kasabada

devirsen kolundaki sepeti

paylaşmak sürülse avuçlarına

anadili eylül kokan

çocuğun...

çözülür belki hüznün kilitli dili....