Ankara'nın Nefesisin Yar

Gideceksin

sensiz sabahlara doğacak güneşler

anlamı olmayacak bende

sıcaklığı beni ısıtmaya yetmeyecek

ellerim soğuk

yatağım soğuk

ben sensiz yaşamayı hiç beceremeyeceğim belkide...

Arada bir yar

geçmelisin bu yollardan

ayak izin kalmalı bir müddet,

havada kokun

ve sesin çınlamalı caddelerde

yüzün tanıdık gelmeli bir kaç kişiye

unutulmamalısın...

Bir dilencide hakkın,

bir çocukta gülümseme olmalısın

her zaman olmasada

arada bir yar

arada bir...

Sonbaharda gelmelisin mesela

yaprakların dökülüşünü izlemeliyiz

aynı hayale dalmalı

aynı duyguları yaşamlıyız yine

eskisi gibi

ama daha gür bir sesle

seviyorum diyen seslerimiz çınlamalı caddelerde...

sonra ilkbaharda

aynı ağacın kökünde

döktüğümüz yaprakların doğuşunu izlemeliyiz el ele

çiçekler gibi açmalı

dokununca birbirimize

yenilenmeli sevdamız yüreklerimizde...

gelmelisin

sen bu aşkın

sen bu Ankara' nın nefesisin yar...