Anladı Şehir

Kayıp yürekler kıyılara vurunca

Cansız,

Anladı şehir.

Anladı şehir ömrün bu denli sessizliğini.

Kalabalığın ve gürültünün arasında anlamsızlığını...

Anlamsızlık...

Aşkın yer almadığı sahte laf parçalarıydı.

Anladı şehir.

Kayıp yürekler akıllara vurunca

Sızladı.

Satır aralarına sıkışmış gizli bir sessizlikti aşk.

Bulup da anlamlandıralım diye hayatı,

Garip belirsizliklerle yüklü,

Yorucu,

Sızılı...

Ve işte tüm bu hayatın ortasında,

Tam da en belirgin noktasında

Sen...

Satır arasına gizlenmiş bir aşktın.

Gizli ve sessiz...

Bilmesin kimse diye,

Hiç kimse görmesin diye yani,

Tüm dillerin en az kullanılan harfine sığınmış

Sen...

Senin tüm gizliliğine rağmen,

Nazire olsun diye sanki

Ya da öyle değil de

Yüreğimin karakteri gereği

Ortalık yerde,

Çırılçıplak

Ve ıslak,

Âşık,

Deli...

Ben...

Yüreğimde çılgın zamanların yaşanamayıp içimde kalmışlığı...

Ve hırçın rüzgârların zaman zaman esip de göğe savurduğu

Ve sanırım kaybettiği,

Hakiki hasret parçacıkları...

Nehirlerin beslediği okyanuslara karışmış,

Derinlerde yediği vurgunun ağırlığı çökmüş...

Ve bir gün batımında kıyılara vurduğunda duygular,

Anladı şehir.

Ömrün bu denli sensizliğini...