Anladım ki Artık

Anladım ki artık; dostluğun yerini düşmanlık,

Sevginin yerini ise kin aldı.

Anladım ki artık.geçimişimizin izleri,

O takıştığımız günde kaldı.

Hani hatırlar mısın ilk tanıştığımız o günü! ..

Demiştin ki bana! .. ne diyeyim sana.

Abi mi yoksa başka bişeymi.

Ve gülmüştün! .

Aslında şaşırmıştım biliyor musun..!

Daha önce kimse yaklaşmamıştı öylesine,

Candan ve sıcacık bakan gözlerle.

Ve bende gülmüştüm.ne dersen de..!

Tabi birde demiştim ki bu kız;

Kendini beğenmiş.kibirlimi kibirli.

Ne işi olur benle ki.? .,

Bir süre anlamaya çalıştım! .

Ve izlemeye başaldım bir süre;

Anladım ki insanlar, göründüğü;

ya da gördüğüm gibi değildiler.

Tabi ki sende öyle.

Ve kısa zamanda çok şey paylaşır olduk.

Ve bunun adını da dostluk koyduk.

Yeri geldi güldük; yeri geldi ağladık.

Acılarımızı ve hüzünlerimizi bir gün dönümüne bağladık.

Sonra birden o rüzgar esti..

Aslında dostluğumuz için acı bir nefesti.

İste onla kaybolduk bu yolda savrulduk.

Dostluğumuzun adını da unutur olduk..

Evet biliyorum beni affetmeyeceksin..

Seni nasıl acımasızca sildiysem..

Bir o kadar uzağa gideceksin..

Ve bir daha dönmeyeceksin! ..

Şimdi soruyorum kendime.

Bunun adı karşılıklı gurur muydu;

Ya da bendeki acıların.,..

Başlangıçtaki yolu muydu.

Dost acı söyler..

Bilmezki bu zavallı dil neyler..

Dil söylesede gönül seni eyler..

Gül be dostum.. bu hayat nereye gider..